جوش نقطه ای به ربات های جوشکاری بسیار بالا نیاز ندارد. از آنجایی که جوش نقطه ای فقط به کنترل موقعیت نقطه ای نیاز دارد، هیچ الزام دقیقی برای مسیر گیره جوش بین نقاط وجود ندارد، به همین دلیل است که ربات را می توان فقط برای جوشکاری نقطه ای در اولین فرصت استفاده کرد.
رباتهای جوشکار نه تنها باید ظرفیت بار کافی داشته باشند، بلکه باید هنگام جابجایی از نقطهای به نقطه دیگر سریع باشند، حرکت باید پایدار باشد و موقعیتیابی باید دقیق باشد تا زمان جابجایی را کاهش دهد و کارایی کار را بهبود بخشد.
میزان ظرفیت بار مورد نیاز ربات جوش نقطه ای به نوع تفنگ جوشکاری مورد استفاده بستگی دارد. برای تفنگ های جوشکاری که از ترانسفورماتور جدا می شوند، یک ربات با بار 30 تا 45 کیلوگرم کافی است. با این حال، این نوع انبر جوش از یک طرف، به دلیل کابل ثانویه طولانی، تلفات برق زیادی دارد و همچنین برای ربات مساعد نیست که انبر جوش را به قطعه کار برای جوشکاری بکشد. از طرف دیگر، کابل با حرکت ربات به نوسان ادامه می دهد و کابل به سرعت آسیب می بیند.
بنابراین استفاده از تفنگ های جوشکاری یک تکه به تدریج در حال افزایش است. وزن این انبر جوشی همراه با ترانسفورماتور حدود 70 کیلوگرم است. با توجه به اینکه ربات باید ظرفیت بار کافی داشته باشد و بتواند انبرهای جوشکاری را با شتاب نسبتا زیاد به موقعیت فضایی برای جوشکاری بفرستد، عموماً از ربات سنگین با بار 100 تا 150 کیلوگرم استفاده می شود. به منظور برآوردن نیاز فاصله کوتاه و جابجایی سریع تفنگ جوش در حین جوشکاری نقطه ای پیوسته. این ربات سنگین جدید وظیفه تکمیل جابه جایی 50 میلی متری را در 0.3 ثانیه دارد. این امر الزامات بالاتری را در مورد عملکرد موتور، سرعت محاسبه میکروکامپیوتر و الگوریتم ایجاد می کند.